از این سر دنیا

زبانشان را میفهمم. با آنها معاشرت میکنم. کنارشان درس میخوانم و کار میکنم و میدوم. اما "دوست" به آن معنا که باید ندارم، نیافتم.

همزبان و هم کیش اطرافم هست. همدل اما نه. مچاله و ترک خورده ام.

چرا اینجا نوشتمش؟ خدا میداند.

هی هی هی...این روزها هم میگذرد. تو فکر کن به آرامی.

+ نوشته شده توسط معاصر |