نقب به سالهای دور

انگار محله ای باشد خالی از سکنه، اینجا. گاهی دزدکی می آیم نوک پنجه از بالای دیوار، خانه های خالی از سکنه اش را دید میزنم. بعد می آیم به خانه ی خودم. جایی که ده سال پیش جان و دلم را در باغچه اش کاشته بودم.

+ نوشته شده توسط معاصر |